'Wat doe je morgenavond?' Zomaar een berichtje op je beeldscherm, zoals er zoveel langskomen op een dag. De bedoeling was badmintontraining, maar de praktijk werd Tivoli. Ries had kaartjes gewonnen voor Moss@3voor12 en ik mocht zijn plus 1 zijn. Ik ben graag plus 1, zeker bij zoiets moois.

Het publiek is select, blijkt als we binnenkomen. De bandopstelling is in tegenstelling tot normaal niet op het podium, maar midden in de zaal. Het publiek staat er rondom heen of kijkt er van bovenaf op neer. Dat laatste doen wij ook. En zo sta ik de hele avond op de wijkende haardos van zanger Marien te kijken. Moss is geniaal geweldig en misschien wel het beste bandje van Nederland momenteel. Ze hebben pas een nieuwe plaat uit 'Ornaments'. Ik kreeg m gratis van Excelsior en dat vond ik erg lief van ze. Want Moss platen kun je niet genoeg krijgen, vind ik dan toch.

De setting van de avond is een mengeling van al het moois dat Moss heeft te bieden. Oude klassiers als 'I Like the Chemistry' en 'I Apologise' kunnen nog steeds rekenen op dankbare reacties uit het publiek. Halverwege stappen ook Leine en David Pino richting de microfoon. Ze doen een nummertje mee van het nieuwe album. Jammergenoeg is er op het balkon nagenoeg niks van hun zang te horen. De monitor van Marien recht onder me laat vooral veel Marien door en houdt niet van concurrentie

Gezien: Moss. Place to be: Utrecht, Tivoli. Toa: 20.30 u. Vp: -

Sommige avonden zijn van die kadootjes. Zeker als je ze totaal niet verwacht. Gisteravond was zo'n avond...

Of ik zin had om mee te gaan naar Dawn Mitschele. Dawn zou een huiskameroptreden komen doen in Utrecht en Ries en zijn lief hadden kaartjes. Ik had nog niet eerder van Dawn gehoord, maar Ries heeft een prima muzieksmaak, dus als hij gaat moet het wel ok zijn. Toen we vervolgens Dawn opzochten op youtube, werd de wereld ineens weer heel klein. Dawn bleek een vriendin van Jay te zijn. Hallo, rode draad door mijn leven lately.

De avond speelt zich af in het decor van een antiekzaak. Organisator Emile woont met zijn ouders boven de zaak en blijkt in de zaak een alleraardigst leuk zaaltje te kunnen creeren. Een zaaltje die ruimte geeft aan ongeveer 50 man. Ik zie meteen mogelijkheden voor november als Jay weer terugkomt.

De avond voorafgaand aan het gebeuren blijkt er een jamsessie te zijn geweest met de aanwezigen en die jamsessie heeft het eerste voorprogramma opgeleverd. Het Duitse meisje staat voor het eerst voor een groep, vindt het overduidelijk doodeng en krijgt het eerste liedje niet bepaald foutloos uit de gitaar. Na liedje twee vindt ze het genoeg geweest en geeft de gitaar terug aan Dawn. Die geeft het stokje meteen door aan Klaartje (Me and My Cloud). Meisje met piano, mooie liedjes en stem, die helaas erg slecht te verstaan is door het ontbreken van de microfoon.

Dan is het de beurt aan Dawn. En het eerste wat me opvalt, is de natuurlijke flair waarmee deze Amerikaanse dame voor de groep staat. Het lijkt een aangeboren kwaliteit te zijn die de meeste Amerikanen bezitten. Ik ben jaloers op de natuurlijke flair en het gemak waarmee ze direct de aandacht van de groep weet te trekken. Gedurende de hele show vertelt ze onderhoudend, ze legt de betekenis uit achter de liedjes en probeert regelmatig reactie los te krijgen van het publiek. Dat lukt maar ten dele. De liedjes van Dawn zijn prachtig. Regelmatig gooit ze er een cover tussendoor van Dave Matthews, Elvis, Patty Griffin of Ben Folds. Als ze haar voorlaatste liedje inzet, kijken Ries en ik elkaar verwonderd aan. Het zal toch niet? Nee, dit kan niet en zodra ze begint te zingen, blijkt het ook niet zo te zijn. Maar we hadden kunnen zweren dat we zojuist het intro van 'Sweet Talking Liar' van Jay voorbij hoorden komen.

Als ik na afloop naar haar toe loop, om haar te complimenteren met de show, blijkt weer hoe klein de wereld is. Dawn blijkt bevriend te zijn met Jay.

Gezien: Dawn Mitschele. Place to be: Antiekzaak in Utrecht. Toa: 20:00 Vp: Klaartje (Me and My Cloud)

Toegegeven: Ik kende de muziek van William Fitzsimmons niet heel goed. Ik heb er wat van op mijn pc staan, maar zoals zoveel van de liedjes die daarop staan, heb ik het niet heel vaak beluisterd. Toch wist ik dat ik dat ik bij het optreden van gister wilde zijn. Gewoon, omdat het William Fitzsimmons is...

Om 8 uur gaan de deuren van People´s Place open. En deze keer staat er zelfs een rij voor de deur. Dat was bij de Bellies wel anders. Mr Fitzsimmons heeft twee voorprogramma´s meegebracht. Of eigenlijk anderhalf, want één van de twee is zijn eigen band, zonder William. Om kwart over 8 trapt vp 1 af: Maria Taylor. Ik had wat huiswerk gedaan en op alle liedjes speelt ze normaal met band. Dat bleek ze tot gisteren ook in het vp van William te hebben gedaan, maar nu stond ze alleen op het podium. Ze keek wat bang het publiek in. Daar was volstrekt geen reden toe, want ook in haar uppie redt ze zich prima.

Vp 2: Slowrunner. Kan ik kort over zijn: niet mijn ding. De zanger zingt monotoon en daardoor lijken alle liedjes op elkaar. Voeg daar de nodige bliepjes en blapjes aan toe en ik ben het pand uit.

Dan William. Ik heb zelden een zaal zo stil zien worden als de zanger zijn openingsnummer in zet. En stil bleef het gedurende het hele optreden. De liedjes van William zijn prachtig. De stem doet me ernstig denken aan die van Sufjan Stevens tijdens John Wayne Gacy Jr. Mr Fitzsimmons was in een vorig leven therapeut en dat is goed te merken. Het hele optreden is een schitzofrene mengeling van zachte fluisterliedjes en standup comedy. Tom McRae in een versie met baard. Rond middernacht wordt het tijd om af te ronden en volgt de encore. William komt met Maria het podium op en een mooie samensmelting van stemmen volgt. Ik bekijk het geheel inmiddels van achteruit de zaal, want ik heb vinyl gespot. William met fluisterzachte stem vanaf mijn eigen platenspeler klinkt me als muziek in de oren. Als hele fijne muziek....

Gezien: William Fitzsimmons. Place to be: People´s Place, Amsterdam. Toa: 20:00 uur. Vps: Maria Taylor en Slowrunner.

Er zijn van die dingen die op je bucketlist staan; ooit naar Amerika verhuizen, Jay wereldberoemd maken in Nederland, een Frans Bauer concert in Ahoy en Guus in het Philipsstadion in Eindhoven... Guus kan er nu vanaf, want gister was het zover. Ik ben samen met Ton en Esje naar Guus geweest.

Om 16:00 uur begon het spektakel en wat was ik blij dat ik een regenjas bij me had... Het podium ziet er groots uit. Aan het podium zit een soort ronde catwalk vast, waardoor Guus en de bandleden door het publiek kunnen lopen. En in theorie leek het een reuze leuk idee om op het veld te staan. In de praktijk bleek het, ehh ... minder.

Het optreden was absoluut tof. Guus komt in Brabant het beste tot zijn recht en dat is te merken. Het hele stadion gaat los bij elk nummer dat hij zingt. Ik ken alleen de oude nummers van hem. Verder dan de bekende hits ben ik nooit gekomen. Ton wel, maar ja die kent dan ook de basgitarist. Dan ontkom je er niet aan . Doe Maar komt een nummertje of 4 mee doen en dat kllinkt oud en vertrouwd. Esje fluistert zachtjes dat je wel je leeftijd verraadt, als je deze nummers mee kan zingen. I don't care, Doe Maar is gewoon jeugdsentiment.

Halverwege vind ik het allemaal wat minder worden. En dat moment breekt aan als ik het eerste glas bier over me heen krijg. Als een half uur lager mijn voor buurvrouw meent een vol glas in mijn gezicht te moeten flikkeren, ben ik er klaar mee. Regenjas aan, capuchon op en iedereen zoekt het maar uit. En alsof er een neonpijl: 'hier mikken' boven mijn hoofd hangt, krijg ik er even later nog twee over me heen. Gatverdamme.

Maar ja, het kan ook niet anders bij nummers als:'het dondert en het bliksemt en het regent meters bier...'.

Been there, done that, laat het t-shirt maar zitten.

Gezien: Guus Meeuwis. Place to be: Philips Stadion, Eindhoven. Toa: 16 uur. Vp: Jah6

Vandaag is de grote dag. Het nieuwste kindje 'I Don't Believe You' van Greg Holden is publiekelijk verkrijgbaar op Itunes en op www.gregholdenonline.com. Vandaag wordt het album feestelijk aan de wereld getoond in Rockwood Music Hall in New York.

Het is een prachtalbum geworden. 10 erg aanstekelijke liedjes die blijven hangen. Irritant blijven hangen, want voor je het weet loop je ze de hele dag mee te neuriën. 'Bar on A' moet de eerste knaller gaan worden. De video staat inmiddels een paar weken op youtube en is inmiddels door meer dan 13.000 mensen bekeken.



En terwijl iedereen om me heen 'Bar on A' loopt mee te fluiten, vind ik stiekum 'As Far As I Can' veel aanstekelijker. Dat is het nummer wat ik al weken loop mee te fluiten en waarbij ik, toen de jongens hier waren, regelmatig een stem beneden hoorde zeggen: 'I heard that...'.



Vandaag is mijn 'As Far As I Can' dag. Omdat ik stiekum nog steeds hoop op dat visum voor Amerika, de dag dat ik alleen maar met muziek bezig kan zijn en (waarom ook niet) de pot goud aan het einde van de regenboog of de hoofdprijs Staatsloterij. Gewoon, omdat het kan...

Greg, gefeliciteerd met je baby! This is your day!



Itunes

Als Mohammed niet naar de berg komt, gaat de berg naar Mohammed... of naar Unna in Duitsland. Toen ik las dat Brian weer naar deze kant van de plas kwam, was ik blij. Toen ik vervolgens las dat het Duitsland, Scandinavië en Engeland ging worden, ging het lipje weer naar beneden. Waar is Holland in het tourschema? Toen ik het vervolgens aan Brian vroeg, bleek dat ie hier simpelweg geen connecties had en dus geen optredens...

Unna ligt op 2,5 uur rijden van hier en dat is te doen op zaterdag. Dus haalde ik eerst Kim op, vervolgens Wimmer en Sjos en gingen we met een wagen volgeladen richting Unna. In de auto vragen we ons allen af hoe een Amerikaanse singer/songwriter niet aan optredens in Nld komt, maar wel aan een optreden in Unna of all places. Als we er arriveren, blijkt het een aller schattigst plaatsje te zijn, maar ook een niet bepaald voor de hand liggende optreedlocatie. Wel is het die avond jazzfest in het dorp/stadje en het is er gezellig druk. Jammer genoeg ligt de kroeg waar ze spelen aan de rand van het winkelgebied en niet bepaald in de loop. Er komt dan ook alleen bestemmingsverkeer en de gemiddelde leeftijd van dat bestemmingsverkeer is bejaard. En het is akelig rustig binnen.

We parkeren onszelf op terras en wachten op wat komen gaat. Om 21:00 uur pakt Jim als eerste de gitaar. Ik heb de muziek van Jim een paar keer geprobeerd, heb zelfs een cd van hem in de kast staan, maar ik kan er helaas niet zoveel mee. De liedjes raken me niet en met de teksten heb ik ook niet zoveel. Dit optreden brengt daar weinig verandering in. Hij is vermakelijk voor even, maar verder niet bijzonder.

Brian Wright is dat wel. Als het optreden begint, blijken we niet de enige te zijn die uren voor hem in de auto hebben gezeten. Er is ook nog een Duits koppel wat de reis heeft ondernomen. Brian is oprecht blij dat we er zijn en begint zijn optreden met ons te bedanken voor de ondernomen roadtrip. Zonder ons was het akelig rustig geweest in de kroeg. Er zit een aantal vaste barklanten, maar die komen overduidelijk niet voor de muziek. Wij wel. Het optreden is er weer een van man met gitaar op zijn mooist. Ik hou van de liedjes van Brian, zijn donkere stem en zijn gitaarvirtuositeit. Liedjes als Morning Cigarettes, Boy with no name, Bluebird, Striking Matches, Accordeon en vooral Maria Sugarcane zijn prachtige pareltjes die een veel groter publiek verdienen dan wat er nu in de kroeg staat. Dat staat er echter niet en daardoor wordt het optreden extra bijzonder voor ons. Ik had Brian op voorhand op Facebook beloofd, dat ik stroopwafels zou meenemen als hij Maria Sugarcane zou spelen. Op het moment dat hij het nummer inzet, kan ik een grijns nauwelijks onderdrukken. Maria Sugarcane is mijn lievelingsnummer en ik heb het nog niet eerder live mogen horen. 4 minuten lang bestaat de wereld om me heen niet meer en staan Brian en ik alleen in de kroeg. Prachtig...

Na afloop van het optreden komt hij op ons af en ik duw hem de stroopwafels in handen. Hij kijkt me blij aan en we hebben weer even ons momentje. Wim is inmiddels ook overtuigd en we bieden Brian aan hem te helpen als hij volgende keer optredens in Nederland zoekt. Musicmakesmehappy missie wederom geslaagd.

Gezien: Brian Wright en Jim Bianco. Place to be: Spatz und Wal, Unna - Duitsland. Toa: 20:00 uur. Vp: -

Het voormalig bandje van Damien Rice is weer in ons land. Locatie People's Place... People wat?... People's Place. Ik ben eerst maar eens gaan googlen waar ik dat moest vinden. Blijkt de voormalig kantine te zijn van Tommy Hilfiger en zeer recent toegevoegd aan de lijst concertlocaties van Paradiso. Dus...

Als ik binnenkom, vraag ik me meteen af waar de band vanavond eigenlijk moet gaan optreden? De dame en heer aan de deur weten het ook niet. Sterker nog, het is voor hun ook de eerste keer dat ze hier staan en weten amper hoe het werkt. Na wat rondgezoek, blijkt er achter een paneel een alleraardigst klein zaaltje verscholen te zitten. Ik ruim meteen commercie en tweet een foto van de locatie door naar mijn partner in crime van MusicMakesMeHappy.nl. Ik zeg leuke locatie voor onze mannen dit najaar!

Terug naar het onderwerp van de avond dan. Op het moment dat het voorprogramma moet beginnen staat er drie man en een paardenkop in de zaal. Als dit de bezetting van de avond wordt, heb ik met het bandje te doen. Gelukkig stroomt het later op de avond nog wat voller en ook het cafépubliek mag kennelijk meeluisteren. Het voorprogramma moet het echter wel met deze publieksdichtheid doen. PlanetParade uit Ierland mag mee als vp van BellX1. Drie jongens, allen met baard, een drummert, een bassist en een zangert met gitaar. Het bandje klinkt alsof ze erg goed naar Bob Marley hebben geluisterd en de liedjes ook. Best aardig voor een paar nummers, maar ik sla de fanclub over.

BellX1 dan. De nieuwe plaat Bloodless Coup heeft er lang over gedaan om me te overtuigen. In Dublin vond ik de liedjes bij de instore wel aardig, maar niet knallend genoeg om meteen naar de kassa te rennen voor de plaat. Inmiddels is het album wat meer aan me vastgegroeid en kan ik het wel waarderen. Live klinken de nummers gelukkig een stuk beter. De electronische bliepjes en blapjes zijn niet zo overheersend en de gitarist allias keyboardman voor mijn neus staat alleraardigst te spelen. Het enige jammere is dat de soundguy tijdens de soundcheck heeft zitten slapen. De gitaar staat veel te hard en de gitaar van zanger Paul is totaal niet te verstaan. Het hele optreden niet. Toch weet het optreden me pakken. De liedjes zijn fijn, het publiek participeert leuk mee en de band speelt er dankbaar op in door ook steeds de participatie weer te zoeken. Volgende keer als ze er weer zijn, count me in.

Setlist:



Gezien: BellX1. Place to be: People's Place, Amsterdam. Toa: 19:30 uur. Vp: PlanetParade

Heineken had een actie een paar weken geleden. Voor 500 punten kon je met twee personen op de lijst voor de secret gig van Elbow. Natuurlijk zat ik weer in de States op dat moment en tegen de tijd dat ik het zag, was het vanwege het tijdsverschil al te laat. Gelukkig heb ik hele lieve vriendjes IRL en op twitter en zo mocht ik alsnog mee naar het optreden van één van mijn favo bands van dit moment: Elbow...

Het was ff zoeken om Westerliefde te vinden. Bij de Westergasfabriek was ik wel es geweest, maar dit kostte wat telefonische begeleiding.

312 uitverkorenen bleken het in totaal te zijn. 312 mensen die in intieme setting en een tropische warmte mochten komen genieten van de mooie liedjes van Elbow. Guy was de vorige avond tijens het optreden in Brussel niet goed bij stem vanwege een verkoudheid. Deze dag had hij waarschijnlijk op honingthee geleefd, want het zingen ging een stuk beter. Met uitzondering van een ietwat ander stemgebruik bij sommige nummers, was er weinig van verkoudheid te merken. Het optreden deed me veel terugdenken aan de setting in de Desmet studios van een paar jaar geleden. En wederom werd het opgenomen, zodat we er in later stadium van kunnen genieten op 3voor12 en radio.

Ik weet niet wat het is met Elbow, maar de bandleden hebben een hoog knuffelgehalte. De gitarist en de zanger in het bijzonder. Het lijken me heren waarbij je je gelukkig mag prijzen, als je ze tot je vriendenkring mag rekenen. Ik mag dat niet, maar ik mag wel naar ze kijken en van hun muzikale kunsten genieten. En reden tot genieten was er gisteren genoeg...

Setlist:

Mirrorball
Open Arms
The Night Will Always Win
Great Expectations
Jesus is a Rochdale Girl
Grounds for Divorce
The River
Switching off
One Day Like This
Lippy Kids
Dear Friends
Scattered Black and Whites

Deel III van de Jay and Greg European Conquest Tour 2011 vond plaats in Amsterdam. En specifieker in Café Dwaze Zaken in Amsterdam. Een eetcafé op steenworp afstand van het Centraal Station. Tof voor de bezoekers, minder tof om een parkeerplek te vinden zonder failliet te gaan.

De timing blijkt niet helemaal gelukkig. Doordat het een eetcafé is, gaat de keuken pas om half 9 dicht. Dat betekent dat het optreden niet voor half 10 kan beginnen en dat is op een doordeweekse avond niet helemaal handig. De heren hebben na 4 succesvolle optredens inmiddels grouppies en dat is superleuk om te zien. Het klupje dat zondagmiddag in Hilversum de eerste rij vulde, is ook nu weer aanwezig. Het leukste om te zien is dat het klupje ook overduidelijk voor alletwee komt en geen bijzondere voorkeur heeft.

Jay trapt af om half 10. Het café is leuk gevuld en de heren doen het deze serie anders. Eerst speelt Jay een set, daarna een pauze en Greg sluit af. Ik bekijk de heren van afstand met een gemengd gevoel van trots en weemoedigheid. Dit is het laatste optreden van de tour. Nog even en dan moeten we weer afscheid nemen. Deze week is zo bijzonder geweest, dat ik van die gedachte niet blij word. Jay speelt wederom een fijne set. Het publiek draagt hem inmiddels op handen en luistert aandachtig. Ondanks dat het merendeel van de bezoekers de cds van hem al in de pocket heeft, gaat de merchandise ook nog best aardig.

Dan volgt de set van Greg en stukje bij beetje gaan er steeds meer mensen weg. Greg begint per vertrekkende bezoeker zieliger te kijken en vraagt wat er aan de hand is. Als de vaste grouppies hem melden dat binnenkort de laatste trein vertrekt, begint ie ronduit sip te kijken. Het voordeel hiervan is wel dat het langzamerhand steeds meer verandert in een huiskameroptreden. En zoals Jay eerder deze week de wijze woorden uitsprak: "Every night you gotta give it your best. No matter if it's for 10 people or for a 100". Greg moet aan dat idee nog duidelijk wennen.

Na afloop blijven de heren nog even hangen bij de grouppies en Wim en ik brainstormen alvast over de vervolgstappen. Om 12 uur worden we de zaak uitgezet en begeven we ons nog even in het Amsterdamse nachtleven.

De Nederlandse tak van van Jay en Greg European Conquest Tour 2011 zit erop. Op naar de najaarstoer.

Jay is een surfdude. Dat wist ik al van eerder. Vanaf het moment dat ik vertelde dat Chris kitesurfte, zag ik een twinkeling in zijn ogen die ik nog niet eerder zag. En prompt kwam het onderwerp steeds weer op tafel. Chris kon gelukkig wat regelen en zo kon ik Jay op zondag mededelen dat hij op maandag ging leren kitesurfen. Hij probeerde cool te blijven, maar ik zag dat hij in stilte een sprongetje deed. En zo zaten we op maandag, op het totaal onrock'nroll tijdstip van half 8 in de auto richting Brouwersdam. Greg moest eerst even heel hard nadenken of hij wel meewilde, maar toen ik hem vertelde dat het strand ook mooie meiden betekent, was ie om.

Bij de Brouwersdam aangekomen, deed uitdaging 1 zich meteen voor. Jay heeft honger en er is nog niks open. Een hongerige zangert aan een vlieger gaat m niet worden, dus parkeer ik Jay bij Chris, Greg in een stoel en ik mezelf in de auto richting dorp. Missie:voedsel. Gelukkig is dat probleem redelijk snel op te lossen en kan hij een uurtje later alsnog volledig losgaan met de kite.

Greg heeft inmiddels zich met boek en koffie in de chillzone genesteld en kijkt volmaakt gelukkig. Hij hoeft een dagje niks te doen en vind dat helemaal prima. Wij hebben de hele dag tijd voor qualitytime.

Regelmatig begeef ik me met camera richting strand om de vorderingen van de leerling op de foto te zetten. Zelf kan hij het niet en zo heeft ie een tastbare herinnering aan de dag. Hij probeert cool te doen, maar ik zie hem genieten. Deze dag is helemaal top.

Na het middageten mag het wetsuit aan en wordt het tijd om met de kite het water in te gaan. Nu begint het echte werk. Behendigheid met kite in het water. Ik vind het super leuk om Chris aan het werk te zien als instructeur en ik kijk af en toe grijnzend naar student Jay.

Greg vermaakt zich ondertussen nog steeds prima met boek en ligstoel. Hij lijkt er volledig out of place met zijn coole New York look en dat maakt het beeld meteen ook zo schattig. Deze week wordt met iedere minuut leuker.

s Avonds doet Chris nog gezellig een hapje met ons mee en ik zie een zangert naast me zo ongeveer instorten. Zon, zee en zand hebben hun werk gedaan

Welcome to the national hangovergig. De heren zijn de vorige dag in Amsterdam flink los gegaan en hebben er ietwat moeite mee om vandaag in actie te komen. Op zondag hebben we weer twee optredens staan. In de middag in de Vorstin in Hilversum en 's avonds een huiskameroptreden in Etten-Leur.

Als we bij de Vorstin aankomen, vallen de heren spontaan ff stil. Als ze daarna met tas en gitaar naar binnen lopen, zijn ze flabbergasted. Wow, wat een gave zaal en mogen we hier echt spelen is zo ongeveer de strekking van het verhaal. Ja, dat mag, sterker nog, meteen ff gaan soundchecken graag. De crew had ons een kwartier eerder al verwacht.

De middag verloopt helemaal top. Het is leuk druk in de zaal, de heren krijgen leuk respons en de verkoop van de merchandise gaat prima. Alles verloopt op rolletjes. De halve zaal zit vol met bekenden en ik heb het helemaal naar mijn zin. De mannen kijken me vanaf het podium af en toe grijnzend aan. Dit is tof! Aan het einde van de set vertrouwt de programmeur me toe dat dit een prima middag is geweest en of ik ze toch vooral tijdig op de hoogte wil brengen als de heren weer terugkomen later dit jaar. Optreden 2 voor dit najaar in de pocket.

Om half 7 sleur ik ze van de laatste fans vandaan. Onwards we go naar Etten-Leur. Daar worden we om 8 uur verwacht. Onderweg scoren we bij een tankstation een ranzig broodje. Net iets voor 8 uur komen we aan in Etten central.

Ondanks dat er een aantal afzeggingen waren, zit de kamer goed vol als we binnenkomen. De heren spelen in dezelfde setting als twee dagen eerder: ieder vier liedjes, gevolgd door een kleine pauze en afgesloten door een set van twee keer 5 liedjes. Ik vraag Greg zacht of hij de Ryan Adams cover kan spelen die hij een tijd geleden op youtube zette. Roel en Ferry zijn immers gigantische Ryan fans en dat gaat scoren. Hij voldoet aan het verzoek en ik zie de jongens glunderen. Dit wordt wederom een topoptreden.

Na afloop zie ik Jay en Greg zo ongeveer instorten. Koninginnedag begint zijn tol te eisen. De babbels en handtekeningen lukken nog net, maar daarna wordt het tijd om in te pakken en huiswaarts te gaan.

Dag 2 van de Jay en Greg European Conquest Tour 2011 is wederom een knallend succes.

Het is zover. Wimmer en ik hebben er maanden naartoe gewerkt en nu zijn ze er echt. Held Jay Nash en Greg Holden zijn in town. Sterker nog in huis...

De eerste dag van onze conquest toer wordt afgetrapt in Arnhem. Om 16 uur heeft Wim een instore geregeld voor de heren bij Kroese. Hij heeft er flink voor moeten ploeteren, maar na 1 luisterbeurt was de eigenaar verkocht. De mannen zijn meer dan welkom. Bij binnenkomst staat het album van Greg op en hij kijkt met een vragend gezicht naar me. Hij vraagt zich af hoe ik aan het album kom, want het is hier nog niet eens uit. Sja, contacten

Om 16 uur speelt Greg als eerste. Het is niet heel druk in de zaak, maar het aantal mensen dat er staat, luistert geinteresseerd. Dit gaat tof. Wim en ik begeven ons met de flyers naar buiten en proberen zoveel mogelijk mensen de zaak in te praten. Het lukt Wim een stuk beter dan ik. Ik kijk de zaak in en ben beretrots. Musicmakesmehappy.nl did it en dit is pas het begin. Greg vertelt over zijn verhuizing van de UK naar de Big Apple en hoe trots hij is op zijn eerste echte album. Kroese heeft op hun website een leuk stukje op de heren geschreven en twittert ondertussen dat Greg binnen nu en 3 jaar groot gaat worden. Ze konden wel eens gelijk krijgen. Jay speelt af en toe een nummertje met Greg mee en doet backing vocals.

Na een set van 20 minuten wordt stuivertje gewisseld en is het de beurt aan Jay. Ik ben zo trots als een pauw dat hij er eindelijk weer is. Zijn fijne liedjes klinken bekend. Zijn albums zijn hier inmiddels al grijsgedraaid. Jay speelt afwisselend een aantal nummers van zijn nieuwe album Diamonds and Blood en The Things You Think You Need. Greg speelt op een aantal nummers een gitaartje mee en doet backing vocals.

Na afloop van de sets en de verkoop van de nodige cd's, krijgen we het toffe bericht dat de cds van beide heren voortaan in de bakken staan en via website van Kroese, Plato en Concerto verkocht gaan worden. Musicmakesmehappy is on a roll.

Na een snelle hap en wat heen en weer gesms met de tourmanager van Roel van Velzen over het wel of niet meeten na afloop, is het tijd voor ons volgende adres: de eerste live in de livingroom gig van de heren.

Om 20:00 doet Jay de eerste set van 4 nummers. De ambiance in de kamer is meteen prachtig. Zo'n 25 mensen zitten vol aandacht te luisteren naar de prachtige stem en het fijne gitaarspel van Jay. De kamer leent zich perfect voor een optreden als dit. Als Greg aanschuift op gitaar en backing vocals kijk ik blij naar Wim. Ik krijg een even dikke grijns terug. Na ieder nummer hoor ik kreten van 'wow' en 'wat is dit gaaf' uit de kamer komen. Elk nummer wordt bedankt met een knallend applaus. Vervolgens doet Greg 4 nummers en weer is er eerbiedige stilte in de kamer als het moet en vreugdekreten en dik applaus als het mag. Dit is een topavond.

Na een borrel- en plaspauze is het tijd voor set twee.

Na één nummer vraagt Jay welk nummer ik wil horen. Als ik zeg dat ik graag 'Places You'll Go' wil horen, zegt ie 'Ja, maar dat is een afsluitnummer!'. Dat mag, maar het staat erg hoog op mijn wishlist. Aan het einde van de avond krijg ik mijn wens, als ie het speciaal voor me speelt. Ik glunder. Na 4 nummers is Greg weer aan de beurt en begint me uitgebreid te bedanken. Gevolg: rood hoofd en ik stamel dankjewel. Dit is zo'n avond waarvan je gewoon wil dat er geen einde aan komt. Alles klopt, de chemie tussen bezoekers en artiesten is geweldig en iedereen heeft het leuk. Om een uur of 11 krijg ik mijn nummer en is het muzikale deel van de avond klaar.

Ik doe de merchandise en gelukkig voor de heren gaan er weinig bezoekers zonder cdtje naar huis. Na afloop sta ik wat verstrooid in het nieuwe album van Jay te kijken en zie ineens mijn naam staan onder de 'Thank Yous'. Het wordt steeds leuker!

Na afloop van de optredens doen we nog een poging de heren iets van het Arnhemse nachtleven te laten zien. De heren raken lichtelijk geintimideerd door de mensenmassa die door Koninginnenacht op de been is en verlangen ineens naar mijn huiskamer en koelkast. Als ik ze vertel dat ze dit morgen x 30 te wachten staat in Amsterdam, kijken ze me met een wat angstige blik aan.

Dag 1 van de Conquest tour van Jay Nash en Greg Holden zit erop. Zondag dag 2.

Het was misschien wel een van de meest indrukwekkende optredens ooit... Counting Crows in House of Blues, Chicago...

Toen ik een paar weken geleden een tweet van Adam las, dat ze een benefietoptreden voor de Greybird Foundation kwamen doen in Chicago, wist ik dat ik daarbij wilde zijn. Counting Crows zijn mijn helden al langer dan ik me kan herinneren. En het was al veel te lang geleden dat ik ze gezien had. Een vliegticket was zo geregeld, maar concertkaartjes dat werd een grotere uitdaging. De presale was alleen voor fanclubleden en fanclublid ben ik al een tijdje niet meer. Na de eerste presale kwam er nog een tweede en de kaartjes die over waren zouden op vrijdagmiddag om 16 uur in de verkoop gaan. R. was zo lief om mee te klikken en zo kon ik me een kwartier later de gelukkige eigenaar van 2 kaarten voor Counting Crows noemen. Ik was zo blij als een kleuter.

House of Blues is een prachtige zaal. Statige balkons, een klein stagedeelte voor het podium en een redelijk groot sta gedeelte bij de bar. Ik bleek kaarten te hebben voor het kleine stagedeelte en zo stond ik zo ongeveer oog in oog met mijn helden.

Voorprogramma 1: Crawpuppies Me like. Lekkere gitaarliedjes, een zanger met een dijk van een stem en een vlotte babbel. Een bandje dat ik zeker ga volgen.

Voorprogramma 2: Train company. Rasechte blues uit hometown Chicago. Ik heb niet zoveel met blues, maar best ok voor een paar nummers.

Inmiddels had ik vrienden gemaakt met een aantal locals. Scott en zijn vrouw zijn al jaren trouwe CC fans. Ze wisten te vertellen dat ze de band het hele land door volgen en ook waren ze een keer voor CC de plas overgestoken richting Dublin. We wisselen nummers uit en beloven contact te houden.

Helden on stage. De band komt op en Adam vertelt hoe tof hij het vind om na tijden weer op het podium te staan. Hij kan het niet half zo tof vinden als wij. De band heeft er overduidelijk zin in. De chemie spat van het podium af en Adam schut handen met het publiek alsof hij voor een groep oude bekenden optreedt. There's no place like home om deze mannen te zien. De optredens zijn hier zoveel specialer dan in Holland.

Als halverwege de band Hard Candy inzet en Dan een compleet ander nummer begint te spelen, wordt het ronduit grappig. Adam zingt halverwege het eerste couplet ineens 'What the fuck is going on?' en de zaal ligt dubbel. Het levert een hoop hilariteit op op het podium en Dan biedt nederig zijn excuses aan Adam aan.

De enige echte verrassing van de avond is het nummer Jumping Jesus van Sordid Humor, het oude bandje van Adam en Immy. Helaas geen nieuwe nummers, al vertrouwt Adam wel aan de zaal toe dat het nieuwe nummer tijdens de soundcheck erg goed klonk. Lekker dan, want daar waren we niet bij.

Na afloop loop ik naar de geluidstafel toe in de hoop de setlist mee naar huis te kunnen nemen. Er staat al een jongen die de aandacht van de soundguy probeert te trekken, maar die wil niet echt luisteren. Gelukkig heeft F. lange armen en weet hij de lijst voor me te scoren. Ik loop er zielsgelukkig de deur mee uit, de jongen ietwat beteuterd achterlatend. Hij ziet de mannen vast weer eerder dan ik.

Gezien: Counting Crows. Place to be: House of Blues, Chicago. Toa: 19,00 Vp: Crawpuppies en Train Company

Syl is de manager van Ma*rten en ze wilde reuze graag het resultaat van de noeste arbeid van de laatste jaren laten horen. Dus ging ik voor mijn tweede cd-presentatie van de week richting Hillywood. Vond ik helemaal leuk, want op dezelfde locatie gaan Jay en Greg over een paar weken optreden. Kon ik meteen even leuk scouten voor mijn mannen...

Maarten van Praag was ooit deel van City to City. The Road Ahead bleek niet zo empty als gedacht en dus werd het na een tijdje stilte tijd om het als Ma*rten te gaan proberen. 3 jaar lang werd er geschreven, geschaafd, gepoetst en geploeterd om het eerste solo-album het licht te doen zien. Dat album werd Between Space and Time en vanavond werd het tijd om het kindje los te laten.

Het is reuze leuk om allebei tegelijkertijd bezig te zijn met het boeken van bandjes. Al weken wisselen we locatietips uit en bestoken elkaar met berichtjes over mogelijke optreedlocaties. Heel kort hebben we zelfs met de gedachte gespeeld om onze drie acts een avondje samen te laten doen, maar de tijd bleek spelbreker.

De liedjes van de avond kunnen me nog steeds niet allemaal bekoren. Een aantal nummers springt er meteen uit en twee liedjes vind ik potentieel single materiaal. Maarten heeft een mooie stem met fijn stembereik en hij staat op het podium met een goede band. Een band die duidelijk is gegroeid sinds de laatste keer dat ik ze zag samenspelen in de DB-studios. Al met al geloof ik dat hij het best aardig kan gaan doen in het Nederlandse clubcircuit.

En zijn paps? Die liep zo trots als een pauw door de zaal heen

Gezien: Ma*rten. Place to be: de Vorstin, Hilversum. Toa: 20:00. Vp:-

Marike Jager heeft een nieuwe plaat uit en vierde dat met een albumpresentatie in de bovenzaal van Paradiso. Het was al veel te lang geleden dat ik haar live had zien spelen...

Een ding verandert nooit aan Marike en dat is de manier waarop ze altijd met een stralend blije glimlach op het podium staat. Zo'n stralend blije glimlach waar je zelf ook vrolijk van wordt. Dat gecombineerd met de mooie liedjes die ze maakt, maken het al snel tot een geslaagde avond.
Het lijkt gisteren dat ik haar voor het eerst op het podium zag. Haar EP Focus was net uit en ze had de grote prijs van Nederland gewonnen. Ze was samen op tour met twee andere winnaars en ze maakte meteen indruk op me. Na afloop van het optreden wilde ik haar EP aanschaffen en met een verlegen glimlach gaf ze toe dat ze die vergeten was mee te nemen. Onder de belofte dat ik het schijfje met handtekening in de post zou krijgen, betaalde ik het album alvast. Binnen een week lag het schijfje in de bus, met handtekening.

Sindsdien ben ik Marike blijven volgen. Met vlagen van dichtbij en soms wat verderaf. En elk schijfje wat ze uitbracht, kreeg een plekje in mijn platenkast. De nieuwe versie staat er in vinyl en deluxe verpakking. De laatste is bijna zonde om uit te pakken.

Het optreden dan. De nummers zijn weer van vertrouwd Marike gehalte. Het gehalte koortjes is wat hoger, de gitaarrifjes wat meer en het aantal fotografen en publiek voor het podium wat in aantal toegenomen. Het publiek kan ik wel handelen, het aantal fotografen wat het gehele optreden staat te klikken, is ronduit irritant. Hoeveel foto's heb je nodig?

Na afloop van het optreden druk ik nog ff de setlist achterover en dan is het mooi geweest. Morgen weer een cd-presentatie...

Gezien: Marike Jager. Place to be: Paradiso, bovenzaal. Toa: 19:30. Vp: -